Met vrouwen op pad in Marokko: de Women's Only Expedition van Intrepid

Op groepsreis met enkel vrouwen, begeleid door vrouwen, door een land als Marokko waar de mannencultuur nog vrij sterk is: collega Lien (Reiskantoor Antwerpen) was verkocht. Zulke reizen geven vrouwen ter plaatse meer kansen op een job, wat hen meer onafhankelijk en zelfstandig maakt. Onze Intrepid-gids, Bochra, vertelde dat wanneer je in (landelijk) Marokko als vrouw trouwt met een man, je bij hem én zijn familie intrekt. Met andere woorden: je zorgt zowel voor hem, je eigen gezin als zijn familie.

Dat is de reden waarom ze momenteel haar baan als gids bij Intrepid verkiest boven het (Marokkaanse) huwelijk. Door deze job kan ze rondreizen en delen van haar land ontdekken. Ze droomt ervan om op deze manier genoeg te kunnen sparen om ook zelf de wereld rond te kunnen reizen (zo staat een bezoek aan Zwitserland hoog op haar bucketlist ☺️).

Bochra begeleidt meerdere soorten reizen, maar deze is met stip een van haar favorieten. Met enkel vrouwen om haar heen voelt ze zich meer ontspannen om haar reisgezellen een blik in het echte leven ter plaatse te geven. Doorheen de reis bezochten we verschillende vrouwencoöperatieven. Door samen te werken staan zij sterker in onderhandelingen, waardoor ze hun goederen aan een betere prijs kunnen verkopen. De opbrengsten worden dan eerlijk verdeeld. Een voorbeeld van zo'n coöperatieve was de lunchplek Tawesna by Laila in Aid Ben Haddou, waar vooral vrouwen die het moeilijker hebben werken om een centje bij te verdienen.

Tijdens de 4-daagse trekking door de rozenvallei in het Atlasgebergte verbleven we ’s avonds in lokale guesthouses. Dit was basic. Onze groep van 11 deelnemers werd dan in 2 of 3 slaapvertrekken opgedeeld. Op de grond lagen matrassen en kussens om op te slapen in je eigen slaapzak. Hoewel het overdag erg warm was (tot ver in de 30°C), koelde het ’s nachts goed af. Het sanitair was gedeeld. Naast het lokale “hurktoilet” was er meestal ook een toilet zoals wij kennen en stromend, maar niet altijd warm, water voor de douche.

Op een wandeldag kwamen we meestal in de namiddag aan in het logies. Omdat hier meestal geen, of geen werkende, wifi was en mijn e-sim het in dit afgelegen gebied liet afweten, was het ook hier "back to basics". Dat betekent: rusten, praten met elkaar, foto’s bekijken,... Geen stress, geen social media, geen mails of whatsapp-berichtjes checken. ZALIG! Volledig loskoppelen en in het ‘nu’ leven.

Dan volgde er meestal een activiteit zoals workshop couscous maken (groenten snijden en toekijken hoe de couscous met de hand zachtjes werd los gewreven); wol fijn harken, spinnen tot draden en weven (klein weetje: bij een huwelijk weeft de moeder van de bruid als trouwgeschenk een tapijt voor haar schoonfamilie); henna-tattoos laten zetten op je hand. Maar wat de vrouwen (en ook wel onze mannelijke koks) het liefst deden was te pas en te onpas beginnen zingen, muziek maken en dansen. Omdat er geen ander (westerse) mannen bij waren, voelden de vrouwen zich veiliger om enthousiast mee te doen.

Na de namiddagactiviteit (met vieruurtje zoals een soort oliebol of pannenkoek), volgde het verrukkelijke avondmaal. Het eten was steeds vers klaargemaakt door ons eigen kookteam (2 mannen en 2 vrouwen) en bestond doorgaans uit soep, gevolgd door een tajine van groenten of vlees.

's Avonds kwamen de vrouwen samen om te tetteren (zeg maar gerust roddelen) en te zingen. Er werd ook vroeg onder de wol gekropen om nog wat te lezen of te babbelen vooraleer in slaap te vallen met de oproep van de minaret tot het laatste gebed op de achtergrond.

’s Ochtends werd je ook al een eerste keer gewekt door de minaret rond 5u30. Na wat snoozen maakte je je klaar voor een volgende wandeldag. Een dagelijks voedzaam ontbijt (stukjes fruit, een hardgekookt eitje, versgebakken brood met verschillende soorten confituren of notenspreads en roomkaas) gaf je genoeg energie om de nieuwe dag aan te vatten. Je grote bagage ging mee op de ezel, begeleid door de kookploeg. Zelf droeg je een dagrugzak met voldoende water en zonnecrème.

Onderweg wandelden we voorbij moestuinen, rozenstruiken, boomgaarden, door maisvelden en langs irrigatiekanaaltjes. Vervolgens over rotspaadjes, langs dorpjes of zelfs door rivieren. De landschappen waren adembenemend en gevarieerd. Ondanks het droge klimaat en de rode rotsen was er erg veel groen door de rivier in de vallei.

Onze lokale gids “mama Bia” plukte onderweg dikwijls wat noten of fruit. Zij sloeg ook geregeld een babbeltje met de mensen die we onderweg tegenkwamen. Tijdens pauzes kreeg de groep een mengeling noten, en wat chocolade om te delen. Voor mij was dat voldoende bevoorrading om op de been te blijven.

Op het eind van elke wandeldag, rond de namiddag, zocht de kookploeg steeds een plaats uit om te picknicken. Ze legden dan een deken met kussentjes neer, waar we konden gaan zitten. Zo werd elke wandeling in sobere luxe afgesloten met thee, brood, groenten, sardienen (uit blik) en fruit. Onze slaapplaats was nooit nog ver hiervandaan.

De trekking eindigde opnieuw in de eerste gite in Bou Tharar. Het was een fijn weerzien met de mensen ter plaatse. De warme douche en de zachte bedden in de tweepersoonskamers waren hemels.

De volgende morgen volgde opnieuw de lange rit naar Marrakesh waar de reis op zijn einde liep. ’s Avonds stond er nog een maaltijd bij mensen in de medina op de planning. Dit was vlakbij ViaVia Marrakech, waar we nog een lekkere mocktail dronken op het zonnige dakterras.

Wat Lien vooral is bijgebleven is de warmte en gastvrijheid van de mensen ter plaatse, de adembenemende landschappen en zaligheid van deconnectie. De fysieke inspanning tijdens de trekking in combinatie met het ontspannen genieten van de rustmomenten en lekkere verse maaltijden die werden bereid. Ze kijkt met veel warmte terug op deze reis. Een absolutie aanrader voor wie graag actief wandelt en tegelijk dieper wil ingaan op het leven van de vrouw in de meer landelijke gebieden van Marokko!